2 Nisan 2016 Cumartesi
1 Nisan 2016 Cuma
Görme Duyma Konuşma || Daniel Palmer
Sayfa Sayısı: 424
Baskı Yılı: 2016
Dili: Türkçe
Yayınevi: Koridor Yayıncılık
Akıl Oyunları'nın yazarından gerilim dolu bir roman!
John Bodine bir gün gizemli bir telefon alır. Esrarengiz bir ses ona sıra dışı ve ürkütücü bir oyun oynamayı teklif eder. John buna anlam veremese de, karşı tarafı dinlediğinde bu oyunu oynamak zorunda olduğunu anlar: Suç Oyunu.
Karısını ölümcül bir hastalıktan kurtarmaya çalışan John'un tek çaresi bu psikopattır. Saplantılı bir zihnin onu yönlendirmesiyle korkunç ve durdurulamaz suç oyunlarının içine çekilir. Her adımı, peşinde bir caninin ayak izlerini bırakacaktır. Hasta ruhlu bu adamın kim olduğunu ortaya çıkarması için sadece 36 saati vardır.
Benim adım John Bodine. Yirmi dokuz yaşındayım ve hayatımın aşkıyla evliyim. Ne pahasına olursa olsun, ne yapmam gerekirse gereksin, onun ölmesine izin vermeyeceğim.
(Tanıtım Bülteninden)
28 Mart 2016 Pazartesi
25 Mart 2016 Cuma
24 Mart 2016 Perşembe
Yeşil Deni Kabuğu || Sarah Jio
Yirmili yaşlarda hayat daha kolaydı. Özellikle de konu aşk olduğunda. Biriyle tanışıyordun, sen onları seçiyordun, onlar seni seçiyordu. Birlikte dünyayı fethedebilirdiniz. Paris'e taşınabilirdiniz. Bir sürü çocuk sahibi olabilir veya çiftçilik yapabilirdiniz. Günlük tuttuğunuz zamanlarda yazdığınız her şeyi yapabilirdiniz. Hayaller, parlak, çarpıcı renklerde yaşanacaktı. Hayat sizindi, ikinizindi. Her şeye birlikte göğüs gerip birlikte yaşayabilirdiniz. Hayatınızı birine bağlardınız ve gerisi önemini kaybederdi. Peki ya şimdi?
Kailey ve Stacy üniversiteyi bitirdikleri zaman Seattle'ye yerleşirler. Ve burada dışarı çıktıkları bir akşam kulüpte Cade ile karşılaşır ve onun ruh ikizi olduğuna inanır.
Cade arkadaşı James ile ortak bir müzik şirketi işletmektedir. Faket Cade'in tutarsız davranışları baş göstermeye başlamıştır ve birgün kimseye haber vermeden ortadan kaybolur.
Kailey uzun bir süre Cade'in geri döneceğini umut eder ama yıllar geçmektedir ve artık kendine yeni bir hayat kurmanın zamanı gelmiştir. Ryan ile nişanlanarak hayatına devam etmeye çalışır. Ama işler hiçte Kailey'nin ummudu gibi gitmeyecektir.
Sarah Jio'nun klasikleşmiş bir anlatımı var bu kitapta onlardan biri sadece tek bir farkla. İki farklı kişi ve onların zaman dilimi yok. Tek bir ana karakter ve onun farklı zamanlarını anlatıyor. Karakterler yine çok güzel ve duygusallar. Kailey geçmişi ve geleceği arasında sıkışan düşüncelerini bir düzene oturmaya doğru yolu bulmaya çalışıyor. Cade, Kailey'nin eski erkek arkadaşı ve ruh ikizi olduklarına inanıyor, güzel bir yüreğe sahip, herkese yardım etmeye çalışıyor. Ve Ryan... Yakışıklı, sevgi dolu, anlayışlı Ryan, sanırm herkes payına düşen acıyı çekiyor.
Kısacası yine duygu yüklü güzel bir hikaye okudum.
22 Mart 2016 Salı
21 Mart 2016 Pazartesi
Grey || E.L. James
Tüm dünyada fırtınalar estiren "Grinin Elli Tonu" serisi devam ediyor!
Şimdi Anlatma Sırası Christian'da…
Sende bir şeyler var Anastasia.
Uzak duramıyorum senden.
Ateşe uçan pervane gibiyim.
Seni fena halde istiyorum, hem de tam şu anda…
E L James, dünyanın dört bir yanında milyonlarca okuru kendine esir eden bu aşk hikâyesine, Christian'ın kendi ağzından; onun düşünceleri, duyguları ve hayalleriyle yepyeni bir bakış açısı getiriyor.
Christian Grey her konuda kontrolü elinde tutmayı seviyor; dünyası düzenli, disiplinli ve bomboş - ta ki Anastasia Steele, biçimli bacakları ve birbirine girmiş uzun kahverengi saçlarıyla ofisine düşene kadar. Christian onu unutmaya çalışsa da anlayamadığı ve karşı koyamadığı bir duygu fırtınasına kapılıyor. Daha önce tanıdığı bütün kadınların aksine utangaç, saf Ana sanki Christian'ın "iş dünyasının züppe harika çocuğu" maskesinin altındaki buz gibi, yaralı kalbini görebiliyor.
Ana'yla birlikte olmak Christian'ı her gece uykularını kaçıran çocukluk korkularından kurtarabilecek mi? Yoksa karanlık cinsel arzuları,
kontrol takıntısı ve kendine duyduğu derin nefret bu kızı uzaklaştırıp ona sunduğu hassas kalbi parçalayacak mı?
(Tanıtım Bülteninden)
O kalpler ve çiçekler istiyordu. Bunu nasıl yapardım? Ona bunu verebilir miydim? Kaşlarımı çatarak tavana baktım ve umutsuzca hayatımdaki her hangi romantik bir anıyı hatırlamaya çalıştım fakat zihim bomboştu. Hiç bir şey!
İlk 100 sayfada olaylar aynı olduğu için kitaba tutunmakta biraz zorlandım ama daha sonra yazar Christian'ın düşüncelerine daha fazla yer vermeye başladıkça, kitap iyice sarmaya başladı. Christian'ın rüyaları, çocukluğu kitabın dram tarafını ağırlıklı yapıyor.
Kendi dünyasını oluşturarak büyümüş biri Christian ve çok katı kuralları var. Bir fanusun içine kapatmış kendini ve burada bu sert duruşundan oldukça mutlu. Ama Ana onun bu kuralları bir bir yıkmaya başlıyor. Christian hem karşı koymaya çalışıyor hemde Ana ile ortak bir noktada buluşmak isteyerek bir ikilem yaşıyor.
Christian'ın gözünden Ana'ya olan duygularını okumak güzeldi, ilk kitapta eksik kalanları bu kitap ile tamamladım diyebilirim. Yani okudukça kitabı sevdim, şimdi diğer kitapları da Christian'ın gözünden okumak istiyorum.
20 Mart 2016 Pazar
Bakele || Sezgin Kaymaz
Benim babaannemdi, ama bütün köyün, annemgilin ve dedemin dediği gibi Bakele derdim ben de ona. Dedeme ise dede.
Dedem, babamın anneme davrandığından daha iyi davranırdı Bakele’ye.
“Sen yorulma, ineği ben sağarım.” Gider sağardı.
“Su vereyim mi Bakele?” Verirdi.
Bazı geceler çok soğuk olurdu yayla, “Dur Bakele…” derdi elindeki odunları alıp. “Sobayı ben yakarım.” Yakardı.
Şehre indiği her sefer kalın kalın kitaplar getirip “Bakele…” derdi, “Al. Oku sen. İşlere ben bakarım.” Bakele dedeme kocaman güler, “Sağ ol İbrahim.” deyip gömülürdü getirdiklerinin arasına. Okurken, suyun altına girmiş de nefesini tutuyormuş gibi gelirdi bana. Sıkılırdım önce, sonra korkardım, sonra gidip dedemin eteğini çekiştirir, “Bakele’ye bi şey mi oldu dede?” diye sorardım. “Şşt.” derdi dedem. “Okuyor oğlum, ne olacak? Hadi gel, biz de gazetenin resimlerine bakalım seninle.” Alırdı beni kucağına, işaret parmağıyla göstere göstere okur, anlatırdı.
“Sen niye okumuyosun dede?”
“İşte ben de gazete bakıyorum ya.”
Yanlarına gittiğim her yaz bir şeyler öğrenirdim. Kitap okunur, gazete bakılırdı meselâ. Sağılan ineğin arkasında durulmazdı. Uyuyan köpeğin yakınından geçilmez, eriğe tırmanılmaz, örümcek, kelebek öldürülmezdi.
Öğrenirdim.
Bakele macirdi.
“Macir ne demek dede?”
“Göçmen demek oğlum.”
“Göçmen ne demek?”
Başka memleketten gelmiş insan demekti.
Okul gibiydi benim için köy. Duvarsız, çatısız. Kışın şehirde okurdum, yazın köyde.
Yazdan yaza gelip gidiyor, her yaz biraz daha büyüyor, okuryazar falan oluyor, dedemin getirdiği gazetelere kendim bakmayı, Bakele’nin elinden bıraktığı klitapları kendim okumayı öğreniyordum.
Macir’in macir değil muhacir olduğunu meselâ… Orta iki’de.
Ve Bakele’nin gözünün içine bakan dedeme saygı duymayı, onu giderek Bakele’den daha fazla sevmeyi öğreniyordum. Ama dedemi daha çok sevdiğim için değil; dedem Bakele’yi babamın annemi sevdiğinden daha çok sevdiği için.
Babam annemden su isterdi: “Semiha, su getir.” Dedem, Bakele istemeden getirirdi suyunu. Soğutur da getirirdi hem.
“Semiha çay koy.” derdi babam. Dedem çayı demler, getirip Bakele’ye ikram eder, “Beğendin mi?” diye de sorardı.
Babam anneme kızardı sık sık. Temizlik yaparken “Ayağını kaldırıver.” dediğini duysa, “Bir rahat vermedin.” diye terslenirdi. “Bağırttıracaksın beni şimdi çocuğun yanında.” Annem korkardı babamdan.
Dedem, Bakele evde yokken temizlerdi evi; en çok da onun oturup kitap okuduğu köşeyi temizlerdi. “Mis gibi yaptım Bakele. Otur, rahat rahat oku.” Bakele dedemden hiç korkmazdı.
Bakar öğrenirdim ben. Güzel şeyler öğrenirdim.
Lise sondaydım. Bir kış vakti döndüm ki babam evde; gözleri kızarmış, annem bir köşede hem ağlıyor hem toparlanıyor. “Köye gidiyoruz. Hazırlan.” dediler. Bakele ölmüş.
Yol boyu Bakele’yi düşünmeye çalıştım ama hep dedem geliyordu gözümün önüne. Kime su getirecekti? Kim yorulmasın diye ineği sağacak, rahat okusun diye köşeyi süpürüp silecek, kim için çay demleyecekti?
Ne edecekti?
Biz vardığımızda gömmüşlerdi Bakele’yi. Günahmış. Ölü bekletilmezmiş. Dedem önümüze düştü, annem ağlar, babam ağlar, köyün küçük kabristanına gittik. Başucuna bir tahta dikmişler, toprak hamile gibi kabarmış, Bakele içinde yatıyor. Ama ben gene ona veremedim aklımı. Gözüm de dedemdeydi gönlüm de. Ne zaman başucu tahtasında “Vesile Kara, Ruhuna Fatiha” yazısını gördüm, anca o zaman Bakele’ye gitti aklım.
Vesile?
“Acaba…” diye düşünüyordum dua edermiş gibi yaparken, “Bakele babaannemin gayrimüslim adıydı da dedem tutup vatan hasreti çekmesin diye?..” Ama yok. Bakele yedi göbekten müslümandı.
Üç gün kaldık köyde. Gelenden gidenden anneme de yaklaşamadım babama da. Ağlayıp duruyorlardı. Dedem donmuş gibiydi bir tek. Gözü hep Bakele’nin kitap okuduğu köşede, onu ne kadar özlediğini bilmesen gülüyor dersin, yüzünde de yumuşacık bir ifade.
Annemgil komşulara veda etmeye gidince cesaretimi toplayıp yanaştım dedeğimin eteğine.
“Dede?..” dedim, “Bakele ne demek?“
Anlattı.
“Canım” demekmiş.
Ve “Aşkım” ve “Bir Tanem” ve “Her Şeyim” ve “Ömrümün Vârı” ve “Gözümün Nûru” ve “Kalbim” ve “Işığım” ve daha yüz binlerce güzel söz, güzel ses demekmiş.
İlk “Canım” demek istediğinde ar etmiş dedem, “Hanım” dese “malım” demiş gibi olur diye korkmuş, “Vesile” dese çok resmi, soğuk. Ama kendinden tarafa bakmasını istiyormuş, onu görmesini, onun içini, yüreğini, sevdasını fark etmesini istiyormuş; anlatacak, dökülecek, gerekirse ağlayacakmış. “Baksana” dese olmaz, “Bak hele...” demiş, devamını getirebilecekmiş gibi.
Bakele dönüp bakmış.
Dedem bütün söyleyeceklerini unutmuş, öylece kalmış.
Beklemiş beklemiş Bakele, gülümsemiş, dedemin elini tutmuş, bakmış ki dedem yutkunup duruyor, “Anladım İbrahim….” demiş. “Anladım… Sen bana Bakele de bundan sonra, ben anlarım senin ne demek istediğini.”
Aşk, âşık olduğunla yekvücut olmakmış.
Öyle dedi dedem.
19 Mart 2016 Cumartesi
Çızgı || Sezgin Kaymaz
Futbolcu olsan dersin hâlbuki. Topu ayağında eveler geveler, dokuz kişiyi çalımlamaya kalkar, düşer, rezil olur, boş kalenin önünde senden pas beklerken kendine jilet atan santrfora dönüp “Pardon.” diyebilirsin. “Görmedim valla.”
Daha var bir sürü örnek de lâfı dolandırmak istemiyorum. İlkokul öğretmenime geleceğim; Vildan Öğretmene.
İlkokula yeni başlamışım. Zevkliydi yalan yok. Çünkü Vildan Öğretmen çok iyi bir insandı; şeker şeker. Hâlen saygıyla anarım. Ve de esefle.
Üçüncü veya dördüncü gün. Gelmişim akşam eve, ödev yapacağım bir heves. Gündüzün öğretti Vildan Öğretmen, akşamına da bastı ödevi. Cızgı cızacağım. Bir sayfa dikine, bir sayfa yanlamasına, bir sayfa verevine. Kurulmuşum masama, başlamışım cızmaya. Annem dikildi tepeme. “Ne bu oğlum?”
Ne kadar da cahildi; cızgıyı bile bilmiyordu.
“Cızgı anne. Basbayaa cızgı.”
“Cızgı değil çizgi.” dedi sert sert. Hadi buyur. Sen mi bileceksin koskoca öğretmen mi bilecek? Aldı kalemi elimden, düpdüz bir şey cızdı. Ben de ona sordum o zaman:
“Peki bu ne anne?”
“Çizgi işte.” dedi. “Böyle olur çizgi. Tırtık tırtık olmaz. Düz olur, dümdüz.”
Başladım ağlamaya. “Öyle değil işte yaa! Hem bilmiyosun, hem de karışıyosun. Çek. Karışma bi. Kendim yapçam.”
Delisi tepesinde kadındı. “İnat pezevengin oğlu!” dedi. “Rahmetli baban da böyleydi. Bak oğlum, ver elini, ben yaptırayım sana birkaç tane, sonra sen devam et.”
“Yaa bi git yaa! Öyle değil işte yaa!”
İsyan dağarcığım; “Öyle değil işte yaa!” ve “Yaa bi git yaa!” gibi ana ve “Hiç de bile!”, “Sanne sanne!”, “Banne banne!” ve “Yek yee!” gibi tâli feryatlardan ibaretti. Bir de gözyaşılarından.
“Tırtıklı çizgi olur mu oğlum?”
“Sanne sanne.” Zaten onu da yanlış biliyordu. Cızgı’ydı bir kere, çizgi değil.
“Allahım sen bana sabır ver de şunun saçını başını yolmayayım.” deyip gitti mutfağa kadıncağız, bir tepsi taze fasulye getirdi, oturdu ayıklamaya başladı. Gözü üstümdeydi. Ne kadar çalışkan olduğumu görsün diye kafamı yan yatırdım, kapandım defterimin üstüne, dilimi dudaklarımda dolaştıra dolaştıra cızmaya devam ettim. Cızgıyı ne yana cızarsam dilim de o yana hareket ediyordu.
Öyle böyle, annemin yoğun muhalefeti ve benim şiddetli isyanlarımla
dolu iki ay geçirdik. Her şeyime karışıyordu kadın. Yok efendim delik
bakraç gibi ‘U’ mu olurmuş, yok efendim yumurta gibi ‘O’ mu olurmuş, yok
efendim ayın-gayın gibi ‘E’ mi olurmuş, bir dolu lâf. Gene bunlar iyi
hâllerimizdi. Asıl kıyamet cızgılı harflerde kopuyordu.“Ulan inat pezevengin oğlu! Hıçkırık tutmuş merdiven gibi ‘H’ olur mu lan?”
Veya;
“Oğlum, yavrum, evlâdım, ‘F’ harfi üç düz çizgiden oluşur, üşüme gelmiş tarak gibi titremez. Ne yapıyorsun ulan sen!”
Benim cevabım belliydi:
“Yaa bi git yaa! Öyle değil işte yaa!”
Annemin cevabı da belliydi:
“Bak döverim.”
“Banne banne. Dööv.”
O toplantıdan döndüğünde biz de arkadaşlarla sokakta oynuyorduk.
Koştum hemen.
“Ne dedi öğretmen? Ettin mi şikâyet?”
“Etmedim.” dedi. Durulmuştu.
“Yek yee...” diye düşünüyordum ben. “Şikâyet etti de öğretmen bunu bi azarladı, korktu tabii.”
Sahiden şikâyet etmemiş hâlbuki. “Anam...” dedi o akşam oturmaya gelen Avniye’nin annesine. “Kadıncağızın ahı gitmiş vahı kalmış. Elleri titriyor, bizim oğlan da o titrek titrek yazdığı için bütün çizgilerini titretir oldu, doğrusu o sanıyor, lâf geçiremiyorum. Görsen acırsın kadına, kalemini yedi sekiz sefer düşürdü, gözleri de seçmiyor, biz kalktık verdik. Nasıl düz çizgi çizsin yazık? Ay dili de bir fenâ... Çizgiye cızgı diyor, patatese battis diyor, gazoza kazuz... Kırıp incitmeden ikaz edeyim dedim, “Çok pardon!” dedi gözleri dolu dolu, ben de bilemedim ne yapacağımı. Müdüre söylesem de şube değiştirmeye kalksam sebep soracak adam, kadına ayıp olacak. Bir tarafta o, bir tarafta çocuğun istikbâli.
Şaşırdım kaldım.”
İki sene daha okuttu bizim sınıfı Vildan Öğretmen. Sonra emekliye ayrıldı, gitti. Dördüncü sınıfta yerine gelen Reyhan Öğretmen durumun vahametini görüp dersleri birinci sınıf seviyesinden başlattıysa da beşin sonuna kadar düz cızgı cızdıramadı hiç birimize. “Bari cızgı demeyin.” diye hem yalvardı, hem sıra dayağından geçirdi.
Başkaları ne der, nasıl düşünür bilmem. Bana göre özürü kabahatlerinden büyük insanların başında ilkokul öğretmenleri gelir. Ben böyle düşünürüm. Şu yaşıma geldim, her düz çizgi bana bir sanat eseri gibi görünür. “Ordaki - Burdaki” diyemem; “Ordaakı” derim, “Burdaakı” derim, “Kül taplası” derim...
Çizgiye de hâlâ cızgı derim.
17 Mart 2016 Perşembe
14 Mart 2016 Pazartesi
12 Mart 2016 Cumartesi
10 Mart 2016 Perşembe
Temizlik yaptım Bugün... Hemde Tüm Benliğimle...
Temizlik yaptım bugün…
Hem de tüm benliğimde.
Bütün kaslarımı, sinirlerimi, kemiklerimi hatta kanımı bile temizledim.
En küçük yerlerine, kıvrımlarına girmiş, sinmiş tüm pislikleri attım.
Kırgınlıklarımı dışarı çıkardım ilk önce.…
Görmenizi isterdim…
Nasıl da çok yer kaplıyorlarmış, inanmazsınız.
Bağışlamayı yerleştirdim yerine özenle.
Titizlikle her birinin üstüne ektim tohumlarını.
Her yere, görebildiğim, göremediğim her yere serptim.
Atarken kırgınlıklarımı, bakmadım neydi onlar diye…
Geçmişimden de bir parça kalsın istemiyordum.
Gelecek geçmişten çok daha fazla yaşanası.
Bakmadım, merak da etmedim.
Bağışlamayı ekerken tekrar kırılmaktan korkuyordum belki.
Kıskançlığımı çıkardım.
Meğer ben ne az kıskançmışım.
Çok kolay oldu.
Sevindim…
Sanki kaybetmiş bir eşyamı bulmuş gibi oldum.
Çok şükür ki kin ve nefret yoktu yüreğimde.
Nasıl temizlerdim hiç bilmiyorum…
Sıra korkularıma gelmişti.
Çıkarmaya bile korktum önce.
Ne de çok alışmışım onlarla yaşamaya.
Bunca acı ve endişeye nasıl alışılır,
İçten içe bir sevgi nasıl duyulur anlayamadım.
Yerini, toprağını sevmiş mor bir menekşeydiler.
Eee… ne de olsa iyi bakmıştım onlara.
Her gün yeni yeni korkular ekleyip, endişelerimle sulamıştım.
Mutluluklarımı , ümitlerimi ne de çok ihmal ettiğimi anladım o an.
Bu ilgiyi onlara verseydim, her gün onları düşünüp birer umut daha ekseydim, almadan verip, beklemeden sevseydim…
Her şeyden önce içimdeki gücün ve sevginin daha fazla farkında olsaydım, böyle bahar temizliklerine ihtiyacım kalmazdı.
Çok zorlandım korkularımla.
Birbirlerinin içine halkalar misali girmişlerdi.
Kenetlenmişlerdi adeta.
Ama onları da sevgiyle çıkardım.
Bir bebek şefkatiyle , öperek, severek, okşayarak…
Ve onları yaşamaktan, hem de bir zamanlar bir kabus gibi yaşamaktan,
pişmanlık duymadan çıkardım…
Kızsaydım onlara, bağırıp çağırsaydım.
Yine dönüp dolaşıp geleceklerini biliyordum.
Güzel kokular geliyor içimden…
Saçlarım hep parlak gibi dururdu ama parlak değilmiş.
Ellerim her zamankinden daha yumuşak,
Tenim hiç olmadığı kadar duru,
Bir su gibi sesim…
Temizlik yaptım bugün.
Bahar temizliği…
Neşe ektim, hoşgörü, güven, sevgi ektim…
Almadan vermeyi, sevilmeden de sevmeyi, paylaşmayı ektim.
Sağlık ektim, bol sıhhat.
Korkusuzlukları ektim alabildiğine.
Saatlerce ektim korkusuzluğu
Çılgınlık ektim, doğallık.
Sonsuzluk…
Bağışlama ektim.
Aşk ektim her hücreme.
Coşku, heyecan, sessizlik ektim.
Tüm güzel fikirler sessizken geliyor bana.
Kabullenme ektim.
Baş eğme değil.
Olduğu gibi kabullenme…
EDWARD MORRISON
6 Mart 2016 Pazar
Yeter ki Aşk Koksun Hikayeler
Hikayeler 1800 yıllarda geçiyor, insanların az şeye sahip oldukları ama fazlasıyla paylaştıkları bir zamanda. Kitapta dört tane faklı hikaye var. Her biri kendi içinde başka bir aşkı anlatıyor. Sevme ve sevilme isteği, doğru kişiyi bulma , hayatın zorlukları ve güzellikleri hepsi bu kitaptaki hikayelerde toplanmış.
Kitap içindeki hikayeler:
Sevdayla Olgunlaşan Bir Yürek
Aşk Sabır İster
Dört Kalp
Mutluluğa Uzanan Merdiven
En çok dördüncü hikayeyi sevdim, sanırım kitapta ki en duygusal anlatımda ona aitti.
Yakamoz kitap okuyucuları bilir, insanın yüreğini okşayan sıcacık hikayelere sahiptir kitapları. Bu kitapta onlardan biri, sıcak ve samimi, kokulu olmasını saymıyorum bile.
"Fakirlik, etrafının sevgi olmadan yalnız parayla çevrili olmasıdır. Sana sahip olmak ve benim için neler hissettiğini bilmek, bana şimdiye dek hiç sahip olmadığım kadar büyük bir servet verdi." (Dört Kalp)
26 Şubat 2016 Cuma
Yeni Kitap --> Yeter ki Aşk Koksun Hikayeler || Yakamoz Kitap
Miss kokulu bir kitapla karşınızdayım...
Bu kitap @bulutlararasikitapturu muzun ilk kitabi ve bize kitap gönderen ilk yayınevi Yakamoz kitap kendilerine çok ama çok teşekkür ederiyorum.
Kitap harika kokuyor, ismiyle tam bir bütün içinde. Kitabın arka kapak yazısıda çok güzel, bir an önce okumak için sabırsızlanıyorum.
Bizi instagram da takip etmek için;
@sadekitaplik
@bulutlararasikitapturu
ARKA KAPAK YAZISI:
Bu kitap @bulutlararasikitapturu muzun ilk kitabi ve bize kitap gönderen ilk yayınevi Yakamoz kitap kendilerine çok ama çok teşekkür ederiyorum.
Kitap harika kokuyor, ismiyle tam bir bütün içinde. Kitabın arka kapak yazısıda çok güzel, bir an önce okumak için sabırsızlanıyorum.
Bizi instagram da takip etmek için;
@sadekitaplik
@bulutlararasikitapturu
ARKA KAPAK YAZISI:
Aşk, verdiğini geri almaktır. Bu yüzden gerçek sevenler hep eksik kalır. Bu kitapta, hiç beklenmedik bir anda kendileri için doğru aşkı bularak, sonunda aradıkları huzura ve mutluluğa kavuşan, kalpleri sevmeye ve sevilmeye özlem duyan dört farklı kişinin hikâyelerini bulacaksınız. Kısacık bir kelime olsa da, aşk uzun bir bekleyiştir. Aşk, sevdiğiniz kişinin size bir kez, sizin ona baktığınız gibi bakmasını; onun da size âşık olmasını ve birbirinize kavuşmayı beklemektir. Tıpkı Jacob ile Samantha’nın, Trent ile Lou’nun, Rachel ile Josh’un ve Diana ile Martin’in bekledikleri gibi... Sevgi, mutluluk ve aşk üzerine bir kez daha düşünmenizi sağlayacak bu hikâyeleri okurken kalbiniz aşk ve huzur ile dolacak.
24 Şubat 2016 Çarşamba
Marslı || Andy Weir
Goodreads okurlarına göre 2014'ün En İyi Bilimkurgu Romanı!
Altı gün önce, Mark Watney Mars'a ayak basan ilk insanlardan biriydi. Şimdi ise, orada ölmesi neredeyse kesin.
"Çok uzun zamandan beri okuduğum en iyi kitap. Zeki, eğlenceli ve gerilim dolu. Marslı, bir romandan isteyebileceğiniz her şeye sahip."
-Hugh Howey, Wool serisinin yazarı-
"Sürükleyici… Defoe'nun Robinson Crusoe'su sanki daha zeki biri tarafından yazılmış gibi."
-Larry Niven, Hugo, Nebula ve Locus ödüllü Halka Dünya romanının yazarı-
"Bu kitap tam da benim gibi okuyucuların seveceği türden."
-John Scalzi, Yaşlı Adamın Savaşı serisinin Hugo ve Locus ödüllü yazarı-
"Andy Weir'in yazdığı Marslı şimdiye kadar okuduğum en iyi bilimsel bilimkurgu romanı. Bu romanı -başka bir kitap hakkında hiç böyle bir şey söylemedim- edebi anlamda da elden bırakmak mümkün değil."
-Dan Simmons, Hugo ödüllü Hyperion serisinin yazarı-
"Marslı aklımı başımdan aldı!"
-Ernest Cline, Başlat romanının yazarı-
"Aksiyon ve uzay macerasının kusursuz bir karışımı."
-Library Journal-
Mark marsta kum fırtınası sırasında antenin çarpması ile gözden kaybolur arkadaşlarıda onun öldüğünü ve yapılacak hiçbir şeyin olmadığını düşünerek marstan ayrılmak zorunda kalırlar. Mark ertesi gün kendine gelir ve marsta yalnız başına kaldığını fark etmesi ile yaşama tutunma serüveni başlar.
Kitap sürekli ne yapabilirim, şunu yapayım, yok olmadı, vazgeçtim, dur şunu da deneyeyim, evet şimdi oldu, şuraya da bir espri patlatayım tarzındaydı.
Aslında bu kitap tam bilimseverlere göre. Filmi ise okumaktan daha keyif verici geldi.
Bilemiyorum ama sanırım ruh halim kitap konusunu okuyup değerlendirirken baya bir etkili oluyor.
20 Şubat 2016 Cumartesi
Gece || Elie Wiesel
Tüm İnsanlığa Okutulması Gereken Kitap."
-Oprah-
Transilvanya'nın Sighet şehrinde doğan Elie Wiesel, 1944'te, ailesiyle beraber Auschwitz, ardından Birkenau'ya gönderildiğinde henüz 16 yaşındaydı. Gece, onun bu hatıralarının kitabıdır: Bir daha hiç görmeyeceği annesi ve küçük kız kardeşinden ayrılışı, babasıyla açlığı, soğuğu, darbeleri ve işkenceyi paylaştığı kamplar… Ve insan onurunu kaybetmenin utancı.
Gece'yi bu denli ürpertici kılan şey; yazarın başından geçen olayları -mış gibi yapmadan, bir tepki olarak gösterilen her düşüncenin, korkunun ve acının resmini derin fırça darbeleriyle gözler önüne seriyor olmasıdır. Hafızalardan silinmeyecek bir tarihe tanıklığın küçücük bir kitaba sığdırıldığı bu dev şaheser, yüreğinizle sizi baş başa bırakacak.
1986'da Nobel Barış Ödülü'nü alan Wiesel, Boston Üniversitesi'nde fahri profesör unvanıyla ders vermektedir.
Bu kitap Eliezer Wiesel'in savaş sırasında naziler tarafından toplanıp kampa götürülmesini ve oradaki esaretini anlatan bir otobiyografidir.
Kitaptan o kadar çok etkilendim ki halime binlerce defa şükrettim sanırım. Rabbim kimseyi böyle zorluklarla sınamasın. Ben olsam aklımı kaçırırdım.
Eliezer dört çocuklu yahudu bir ailenin tek erkek çocuğu. İki ablası ve bir kız kardeşi var. 1944'te ailesiyle birlikte Auschwitz toplama kampına gönderiliyor. Kampta kadınları ve çocukları bir yere erkekleri başka bir yere ayırdıyorlar. Yüzlerce kişi var ama kimsenin ismi yok, herkesin koluna bir numara kazıyorlar. Ve bu saatten sonra kampta sağ kalmak için tüm duygularını kaybediyorlar.
Sanırım kitabın devamı da var ama şöyle bir konularına baktım. Gece'den sonraki hayatını anlatıyor sanırım.
Gece
Şafa Vakti
Gündüz
Kitabın otobiyografi tarzında yazılmış olması gözünüzü korkutmasın. Gerçekten yüreğinize dokunan bir kitap, mutlaka alıp okuyun derim.
4 Ocak 2016 Pazartesi
İki Hayat Arasında || Jessica Shirvington
Mükemmel hayat mı?
Yoksa mükemmel aşk mı?
Sen seç. Sabine herkes gibi değildi. Kendini bildi bileli, iki hayatı vardı. Her yirmi dört saate bir Değişim geçiriyor ve her günü iki kere yaşıyordu. Mükemmel Hayat. Wellesley'de, Sabine istediği her şeye sahipti: cazibeli arkadaşlar, şık kıyafetler, başarılı bir okul yaşamı, herkesin birlikte olmak istediği bir sevgili ve göz kamaştırıcı bir gelecek... Mükemmel Aşk.
Roxbury'de Sabine'in bambaşka bir hayatı vardı: maddi zorluklar çeken bir aile, serseri arkadaşlar ve sırrı ortaya çıktığında başına gelen korkunç olaylar… Ama sonra Ethan'la tanıştı. Yakışıklı ve ilgi çekiciydi; üstelik Sabine, daha önce hiç kimse için böyle şeyler hissetmemişti.
Tüm istediği tek bir hayat yaşamak olan Sabine, bu nihayet mümkün gibi göründüğünde, amacına ulaşmak için bir dizi tehlikeli deney yapmaya başlamıştı. Ama kendisine inanan tek adamı ve geri kalan her şeyi riske atmayı göze alabilecek miydi?
(Tanıtım Bülteninden)
Sayfa Sayısı: 320
Baskı Yılı: 2014
Dili: Türkçe
Yayınevi: Yabancı
Kurgusu çok güzel olan bir kitaptı. Yazar Sabine'ye ait iki farklı hayatı anlatıyor, her yirmi dört saatte bir değişim geçiyor ve her günü iki kere yaşıyor. Ama geçişleri o kadar güzel yapmış ki okurken karıştırmıyorsunuz bu hangisiydi diye. Sabine bir hayatta zengin ve yakışıklı bir sevgiliye sahip diğer hayatta maddi zorluklar çeken, sevgilisi olmayan, serseri arkadaşlara sahip bir kız.
Ve genelde kitaplarda kız bir erkeğe aşık olurda erkek çok karizmatiktir ya, hani kitabın sonunda aklınız da o kalır ama burada ki esas oğlanımız öyle değil. Kibar, sevecen yüzü güzel, huyu güzel... Öyle banlandıra ballandıra anlatılmamış. Ethan'la tanıştık kaynaştık ama kitabın sonunda Sabine'yi çok üzdü, beni de üzdü, hatta ağlattı. Beklemediğim bir sondu ama yine de umutlu bir şekilde bağlayarak bitirilmiş. Ben kitabı çok sevdim, tavsiye ederim.
23 Aralık 2015 Çarşamba
Şifacı || Antti Tuomainen
========================================================================2011 En İyi Fin Polisiye Roman Ödülü
"Yılın en iyi on polisiye romanından biri" Crime Fiction Lover
26 ülkede yayınlandı
Ülkenin en ünlü ve en zengin ailelerinin nasıl birden ortadan kaybolduğuyla ilgili bir haber üzerinde çalışan gazeteci Johanna, kimsenin aklına bile gelmeyecek bir planı devreye sokmak üzere olan bir adamın, ya da herkesin bildiği ismiyle Şifacı'nın kara listesinde artık ilk sıradadır.
Johanna kaybolalı 24 saat olmuştur. Kocası Tapani'ye bıraktığı son şey ise yanlışlıkla kaydettiği bir telefon görüşmesidir. Dünyanın unuttuğu bir şair olan Tapani, Noel'den iki gün önce hayatın cehenneme döndüğü, metro tünellerinin sele kapıldığı, terk edilmiş araçların sokaklarda alevler içinde kaldığı Helsinki'de hem hayatta kalmaya çalışan çok az insandan biri olacak, hem de umutsuzca kaybettiği karısının izlerini kendisine bırakılan ipuçlarıyla arayacaktı.
"Sade bir dille yazılmış, bir o kadar şaşırtmacalı ve beklenmedik bir anda yumruk kadar sert. Daha önce okuduklarınıza hiç benzemiyor."
-The Sunday Telegraph, (İngiltere)-
"Tuomainen'in konuyla bütünleşmiş eşsiz üslubu önemli bir soruyla zihninizi kurcalıyor: Kanun ve düzen yerle bir olduğunda umut ışığını nerede arardınız?"
-Financial Times, (İngiltere)-
"Her sayfada kan kokusu almanıza neden olacak nefes kesici bir gerilim. Son sayfaya gelmeden gözlerinize uyku girmeyecek."
-Turun Sanomat, (Finlandiya)-
"Kıyameti andıran bir zaman diliminde derine gömülü sırların birer birer ortaya çıktığı bu kitap, size her anını ürpertiyle hatırlayacağınız bir okuma deneyimi sunuyor. 2011 yılının en iyi cinayet romanı seçilse de şiirsel-politik bir kisveye bürünmüş bir psikolojik gerilim romanı."
-Berlingske, (Danimarka)-
"Karanlık bir atmosfer ve hiç bitmeyen bir yağmurun hakim olduğu mükemmel bir gerilim romanı."
-Le Courier de l'ouest, (Fransa)-
"İskandinav gerilim romanı okurlarına güzel haber! Toumainen En İyi Fin Polisiye Roman Ödülü aldı ve 26 ülkede yayınlandı. İyi bir romandan da bu beklenir."
-Library Journal, (Amerika)-
"Diyaloglar, karakterler ve olay örgüsü öyle iyi işlenmiş ki bir kez okumaya başladınız mı soluğu son sayfada alacaksınız."
-Neoluxor, (Czech Republic)-
"Antti Tuomainen cesaret isteyen bir konuyu zarif ve kusursuz bir üslupla işlemiş."
-Kurier, (Avusturya)-
"Antti Toumainen büyüleyici ve dehşet dolu bir gerilimi dedektif hikayesi ile bütünleştirerek ortaya başarılı bir iş çıkarıyor."
-Westdeutscher Zeitung, (Almanya)-
Sayfa Sayısı: 288
Baskı Yılı: 2014
Dili: Türkçe
Yayınevi: Koridor Yayıncılık
Şifacı, 2011'de en iyi
fin polisiye roman ödülü almış bir kitap. Kaybolan gazeteci karısını arayan şair bir kocanın kendi başına bulma çabalarını anlatıyor.
Kaybolan aileler hakkında araştırma yapan Johanna'dan 24 saattir haber alamayan Tapani karısının kaçırıldığını düşünmektetir.
Helsinki'de neredeyse hayat durmuş durumda, binalar yıkık, metro sular altında, sokakta ki arabalar yanıyor, herkes şehri terk ediyor. Tapani ise Şifacı adında psikopatın karısını kaçırdığını düşünüyor.
Ve bu adamın bir şekilde etrafta tanıdığı insanlarla geçmişi olduğunu öğreniyor. Tapani'ye karısını bulmasında en çok yardım eden ise yeni tanıştığı taksici Hamid.
Kitap sizi sıkmadan fazla kafanızı yormadan devam ediyor, bol bol kahve içen şair bir adam da gizemleri çözebilirmiş
15 Aralık 2015 Salı
Konuş Benimle || Laurie Halze Anderson
Partide polisleri arayıp çağırdığı için
bütün arkadaşları tarafından dışlanan, liseye yeni başlamış bir kız...
Kimseyle konuşmuyor, sorulduğunda sadece adını söylemek için ağzını
açıyor: Melinda Sordino... Melinda'ya kimse neden böyle birşey yaptığını
sormuyor, eve gelince annesini ve babasını bulamamıyor. Odasına
kapanıyor.
Melindanın bir sırrı var, ama anlatamıyor, içine kapanıyor, yalnızlığı seçiyor, konuşmak istese bile konuşamıyor. Birşey söylemek isteyip söyleyemediği zaman dudaklarını ısırıp kanatıyor. Bu yüzden dudakları sürekli yara içinde, insanlar görüyor ama hasta olduğunu düşünüyor, kimse birşey sormuyor.
İlgisiz anne baba, Melinda'ya sırt çevirmiş arkadaşlar, O ŞEY'in geçmişte en iyi arkadaşı olan Rachel'la olması, ne istediği bilmeyen yeni arkadaşı Heather, ilgili bir sanat öğretmeni ve okuldaki bir dönemin sona ermesi... Güzel bir kitaptı, kadın olarak beni daha fazla etkiledi tabi. Kitabın başında yazara gelen mektuplardan alıntılar var, insan üzülüyor. Sonunda ise yazarın kitap hakkındaki röportajını ve cinsel saldırıya uğrayan birine yardım hakkında ip uçları var.
Kitabı okuyun, filminide izleyin. Hayatın içinden gerçeklere değinin...
Melindanın bir sırrı var, ama anlatamıyor, içine kapanıyor, yalnızlığı seçiyor, konuşmak istese bile konuşamıyor. Birşey söylemek isteyip söyleyemediği zaman dudaklarını ısırıp kanatıyor. Bu yüzden dudakları sürekli yara içinde, insanlar görüyor ama hasta olduğunu düşünüyor, kimse birşey sormuyor.
İlgisiz anne baba, Melinda'ya sırt çevirmiş arkadaşlar, O ŞEY'in geçmişte en iyi arkadaşı olan Rachel'la olması, ne istediği bilmeyen yeni arkadaşı Heather, ilgili bir sanat öğretmeni ve okuldaki bir dönemin sona ermesi... Güzel bir kitaptı, kadın olarak beni daha fazla etkiledi tabi. Kitabın başında yazara gelen mektuplardan alıntılar var, insan üzülüyor. Sonunda ise yazarın kitap hakkındaki röportajını ve cinsel saldırıya uğrayan birine yardım hakkında ip uçları var.
Kitabı okuyun, filminide izleyin. Hayatın içinden gerçeklere değinin...
13 Aralık 2015 Pazar
Osho || Kendinle Başla-Ben Kapıyım
Ezop bir masalında, nehir kenarında ki bir
akrebin bir kaplumbağaya, “Lütfen beni nehrin diğer tarafına sırtında
götür,” dediğini anlatır. Kaplumbağa, “saçmalama! Benim aptal olduğumu
mu sanıyorsun? Beni nehrin ortasında sokabilirsin ve bende boğulur ölürüm .” der. Akrep, ben aptal değilim ama sen öylesin çünkü en basit mantıktan bile anlamıyorsun. Ben Aristo’nun okulundanım, ben mantıkçıyım! Bu yüzden sana mantıktan küçük bir ders öğreteceğim. Eğer seni sokarsam ve sen boğulup ölürsen bende seninle birlikte ölürüm. Bu yüzden makul ol, mantıklı ol. Seni sokmayacağım –seni sokamam,” der.
Kaplumbağa biraz düşünür ve “Tamam! Makul görünüyor. Atla üstüme, gidelim. “ der. Ve tam nehrin ortasında akrep kaplumbağayı sokar. İkisi de batmaya başlarlar. Kaplumbağa ölmeden önce sorar, “Mantığına ne oldu? Çok mantıksız bir şey yaptın ve kendin bunun çok basit mantık olduğunu, bunu asla yapmayacağını söylemiştin. Ama yaptın! Ölmeden önce söyle. Ölmeden önce bir mantık sersi daha alayım.” Akrep, “Bunun mantıkla hiç alakası yok, bu sadece benim doğam. Onsuz olamam. Onun hakkında konuşabilirim ama onsuz olamam. Bunu gerçekten yapamam.” der.
Hem yapmaya hem de yapmamaya elverişli olmadığın şey senin doğanı gösterir.
mu sanıyorsun? Beni nehrin ortasında sokabilirsin ve bende boğulur ölürüm .” der. Akrep, ben aptal değilim ama sen öylesin çünkü en basit mantıktan bile anlamıyorsun. Ben Aristo’nun okulundanım, ben mantıkçıyım! Bu yüzden sana mantıktan küçük bir ders öğreteceğim. Eğer seni sokarsam ve sen boğulup ölürsen bende seninle birlikte ölürüm. Bu yüzden makul ol, mantıklı ol. Seni sokmayacağım –seni sokamam,” der.
Kaplumbağa biraz düşünür ve “Tamam! Makul görünüyor. Atla üstüme, gidelim. “ der. Ve tam nehrin ortasında akrep kaplumbağayı sokar. İkisi de batmaya başlarlar. Kaplumbağa ölmeden önce sorar, “Mantığına ne oldu? Çok mantıksız bir şey yaptın ve kendin bunun çok basit mantık olduğunu, bunu asla yapmayacağını söylemiştin. Ama yaptın! Ölmeden önce söyle. Ölmeden önce bir mantık sersi daha alayım.” Akrep, “Bunun mantıkla hiç alakası yok, bu sadece benim doğam. Onsuz olamam. Onun hakkında konuşabilirim ama onsuz olamam. Bunu gerçekten yapamam.” der.
Hem yapmaya hem de yapmamaya elverişli olmadığın şey senin doğanı gösterir.
<-Osho || Kendinle Başla-Ben Kapıyım || Sayfa:93-94->
12 Aralık 2015 Cumartesi
Kağıttan Kalpler || Courtney Walsh
“Tanrım, biraz yavaş ol,” dedi Sharon Harmon, nefes nefese kalarak.
“Çok özür dilerim. Hemen dışarı çıkmam gerekiyordu.”
Aynı zamanda yolda yürüyen birkaç kişiyi düşürmesi de gerekiyordu anlaşılan.
Sharon gözlüğünün üzerinden Abigail’a baktı. “Felaket yakışıklı. Tıpkı televizyon yıldızları gibi. Başkası kapmadan harekete geçsen iyi olur.”
Abigail kaşlarını çattı. ”Kim?”
“Senin binanı satın alan adam.” Sharon, hafifçe Abigail’ın omzuna vurdu. “Senin yaşındaki kızlar çok seçici olmamalı, biliyorsun.”
Abigail yüksek sesle homurdanarak kapıyı ittirdi ve kendini Wyatt ve –ne yazık ki- “felaket yakışıklı” diğer adamın tam karşısında buldu.
_______________________________________________________________________
Kitabın içi de dışı da bir harika, bayıldım. Teşekkürler Arkadya Kitap
“Çok özür dilerim. Hemen dışarı çıkmam gerekiyordu.”
Aynı zamanda yolda yürüyen birkaç kişiyi düşürmesi de gerekiyordu anlaşılan.
Sharon gözlüğünün üzerinden Abigail’a baktı. “Felaket yakışıklı. Tıpkı televizyon yıldızları gibi. Başkası kapmadan harekete geçsen iyi olur.”
Abigail kaşlarını çattı. ”Kim?”
“Senin binanı satın alan adam.” Sharon, hafifçe Abigail’ın omzuna vurdu. “Senin yaşındaki kızlar çok seçici olmamalı, biliyorsun.”
Abigail yüksek sesle homurdanarak kapıyı ittirdi ve kendini Wyatt ve –ne yazık ki- “felaket yakışıklı” diğer adamın tam karşısında buldu.
_______________________________________________________________________
Kitabın içi de dışı da bir harika, bayıldım. Teşekkürler Arkadya Kitap
_______________________________________________________________________
8 Aralık 2015 Salı
Kendinle Başla - Ben Kapıyım || Osho
Kendini düşümemek yoldur.
Kendini düşümemek gerçek ibadettir.
Kendini düşünmemek asıl teslimiyettir.
Bu yüzden sorun hep kendindedir.
Kendini düşümemek gerçek ibadettir.
Kendini düşünmemek asıl teslimiyettir.
Bu yüzden sorun hep kendindedir.
<--Osho || Kendinle Başla-Ben Kapıyım || Sayfa:32-->
7 Aralık 2015 Pazartesi
Konuş Benimle || LAURIE HALSE ANDERSON
2 sene önce filmini seyretmiştim, başrolde Kristen Stewart oynuyor, gayette güzel oynamıştı, duruşundan bakışından etkilenmiştim, konunun bir bayan olarak beni ilgilendirmesi de ayrıca etkilemişti, tabi o zaman kitaptan uyarlandığını bilmiyordum.
Mailime gelen tanıtım bültenini okuyunca ilk önce tanıdık geldi sonra hatırladım.
Ben her zaman kitaptan okumanın daha güzel olduğuna inananlardanım, filmde kısa kesilen ve atlanılan bölümler ve düşüncelerin hep eksikliği olur ama kitapta bu hissi yaşamazsınız, duyguları sonuna kadar hissedersiniz. Şimdi bu kitap seyrettiğim eksik kalan bütün bölümleri tamamlayacak.
Kitabın kapak tasarımına bayıldım, sayfaları koruyan bir bölüm eklenerek mıknatıs ile desteklenmesi ise süper olmuş. Ayrıca içinde boş sayfaları olan, not defteri olarakta kullanabileceğim yayın kataloğunu da çok sevdim. Teşekkürler Go Kitap!
Sessiz Oda || Lori Schiller
"Burası tam olarak yeterli değil. Koltuktan uçamadım," dedi. Etrafına bakındı. " Eğer beni pencereye götürebilirsen sana uçabildiğimi gösterebilirim."
Buna inanıyordu. Bu konuda hiç bir şüphe yoktu, bunu gerçekten yapabildiğini sanıyordu. Eğer onu pencereye götürürsek elleri havada iki tarafına açılmış olarak yere çakılacaktı.
Ne diyeceğimizi bilemiyorduk, biz de konuyu değiştirdik ve sonra hastaneden ayrıldık. Ayrılırken sesi kulaklarımda çınlıyordu: "Uçabiliyorum baba, uçabiliyorum."
***
On yedi yaşındaki Lori Schiller birbirine bağlı zengin bir ailenin tek kızıydı. Altı yıl sonra ilk intihar girişiminde bulundu ve New York şehrinde kafasında ona eziyet eden sesler ve üzerinde yırtık pırtık kıyafetleriyle sokaklarda dolaştı. Lori Schiller artık bütünüyle olgunluğa ulaşmış bir şizofreni hastalığının tam ortasındaydı. Defalarca hastaneye yattı, rehabilitasyon merkezlerine sığındı, durumu kötüleşti, daha fazla intihar teşebbüsünde bulundu ve yorucu olan mutlak bir çaresizliğin içinde yaşadı. Ama kurtuldu.
Şimdi bu kişisel yaşam öyküsünde Lori bizi, kendine ait saklı dünyasından içeri alıyor, onu iyileştiren doktorları ve hastalığı süresince acı çeken ailesini de yanına alarak bu hastalıktan nasıl kurtulduğunu anlatıyor. Sürükleyici, yürek parçalayıcı ama kesinlikle yüceltici bir hikâye…
SESSİZ ODA akıl hastalığının yarattığı yıkıcı etkilere, sabrın ve cesaretin gücüne şahitlik eden mükemmel bir klasik.
***
"Lori ile şizofreninin derinliklerine yolculuk ettikten sonra, asla eskisi gibi olamayacaksınız."
Diane Sawyer
"İlk sayfasından itibaren Lori'nin hikâyesi sizi etkisi altına alacak ve üzecek…
Şizofreni hakkında okunulabilecek en iyi kitap."
Oakland Press
Lori hastalığını kabul edene kadar birçok tedavi yöntemi deneyip birçok farklı ilaç kullanıyor. Bu süreç içinde Lorinin duygu ve düşüncelerini okuyorsunuz. Sadece Lori de değil annesi babası ve iki erkek kardeşinin onu nasıl gördüğü ve bu hastalık karşısında hangi duyguları hissettiklerini de öğrenmiş oluyorsunuz. Kitap daha çok günlük duyguları anlatıyor herhangi bir kurguya bağlı ilerlemiyor ama bir şizofreni hastasının nasıl yaşayıp neler hissettiğini merak ediyorsanız, okuyabilirsiniz.
4 Aralık 2015 Cuma
Osho Kitapları || Hiç & Kendile Başla
Osho'yu tanıyan varmı? Hani şu meşhur sözlerini paylaşıpta altına "Osho" yazdığımız meşhur adam...
Diğer adı "Asi Ruh" 1931 de Hindistan'ın küçük bir eyaletinde doğmuş, okula gitmeyi hep reddetmiş. Kendisine dayatılanları değilde yaşayarak öğrendiklerini benimsemiş. Osho, din, felsefe, psikoloji, politika ve insanı ilgilendiren birçok alanda her türlü geleneği temelden sarsan yorumları ile tanınmaktadır.
İnsanın çok derin bir ruhsal temizlenme sürecinden geçmesi gerektiğini ileri sürerek dinamik meditasonu geliştirmiştir ve 1971 yılında ilk terapi grubunu kurmuştur.
Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar, hesabı ile dolaştığı hiçbir ülke Osho'yu kabul etmemiştir ve 1990 yılında zehirlenerek öldüğü bilinmektedir.
Osho 'nun hiçbir kitabı kendi elinden çıkmamıştır, dinleyicilerinin anlattıkları ve ses kayıtları kullanılarak kitap haline getirilmiştir ve 30 'dan fazla dile çevrilmiştir. Bu güzel kitaplar için Ganj Yayıncılık 'a çok teşekkür ederim.
Diğer adı "Asi Ruh" 1931 de Hindistan'ın küçük bir eyaletinde doğmuş, okula gitmeyi hep reddetmiş. Kendisine dayatılanları değilde yaşayarak öğrendiklerini benimsemiş. Osho, din, felsefe, psikoloji, politika ve insanı ilgilendiren birçok alanda her türlü geleneği temelden sarsan yorumları ile tanınmaktadır.
İnsanın çok derin bir ruhsal temizlenme sürecinden geçmesi gerektiğini ileri sürerek dinamik meditasonu geliştirmiştir ve 1971 yılında ilk terapi grubunu kurmuştur.
Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar, hesabı ile dolaştığı hiçbir ülke Osho'yu kabul etmemiştir ve 1990 yılında zehirlenerek öldüğü bilinmektedir.
Osho 'nun hiçbir kitabı kendi elinden çıkmamıştır, dinleyicilerinin anlattıkları ve ses kayıtları kullanılarak kitap haline getirilmiştir ve 30 'dan fazla dile çevrilmiştir. Bu güzel kitaplar için Ganj Yayıncılık 'a çok teşekkür ederim.
1 Aralık 2015 Salı
Yeni Kitap || Tanıtım --> Kâğıttan Kalpler || Courtney Walsh
Eser Adı : Kâğıttan Kalpler
Yazar : Courtney Walsh
Özgün Adı : Paper Hearts
Yayınevi : Arkadya Yayınları
Barkod : 9-789759998370
Etiket Fiyatı : 20.00 TL
Türü : Roman
Çeviren : Buse Barış
Editör : Yasemin Büte
Baskı : 1. Baskı
Kâğıt Bilgisi : Kitap Kâğıdı
Cilt : Karton Kapak
Ebat : 13,5 cm x 21 cm x 2,8cm
Ağırlık : 400gr
Sayfa Sayısı : 456
Baskı Tarihi : Aralık 2015
Çıkış Tarihi : 1 Aralık
Belki de yok olan hayaliniz sizi mutluluğa götürecektir…
Otuz yaşına girmek üzereyseniz, tek dünyanız küçük bir kitabeviyse ve aşk denen o üç harfli sözcük sizde sadece acı bir tat bırakıyorsa, hazırlıklı olun, çünkü dünyanız daha da altüst olmak üzere…
Tıpkı Âşıklar Parkı kasabasının daimi bekârı Abigail Pressman’ın olduğu gibi. Hiç ummadığı bir şekilde eline geçen bir mektup zarfının içinden çıkanlar onu bir peri masalına sürükleyecektir. Bunlar gizemli bir çifte ait olan, üzerlerinde aşk sözcükleri yazan kâğıttan kalplerdir. Abigail, gerçekten hiçbir çıkar gözetmeksizin birbirlerini seven bu çiftin kim olduğunu öğrenmeye karar verir.
Ancak yeni dükkân sahibinin gelmesiyle birlikte kitabevinin kapatılması gerçeğiyle karşı karşıya kalınca tamamen hayal kırıklığına uğrar. Bir yandan notları yazan çifti bulmaya çalışan Abigail, aşka karşı duruşunu değiştirip hayallerine ve kalbine sahip çıkabilecek midir?
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)